Usługi

• zrozumienie Twoich trudności i potrzeb,
• sytuacji w jakiej się znajdujesz,
• udzielenie wstępnego wsparcia psychologicznego,
• udzielenie psychoedukacji na określony przez Ciebie temat,
• wstępna diagnoza lub rozpoznanie problematyki, którą wnosisz,
• określenie możliwych kierunków dalszej pomocy jeśli jasno wyrazisz taką potrzebę (np. interwencji kryzysowej, psychoterapii, wsparcia psychologicznego, konsultacji specjalistycznych).

• poznanie problemu, sytuacji życiowej i często historii życia osoby klienckiej,
• poznanie motywacji, potrzeb i określenie celów ewentualnej psychoterapii,
• przedstawienie i ustalenie zasad oraz sposobu pracy terapeutycznej,
• ustalenie, czy współpraca terapeutyczna jest możliwa i adekwatna.

• rozpoznanie problemu i ustalenie celów terapii (patrz konsultacja psychoterapeutyczna)
• budowanie relacji terapeutycznej, pogłębianie rozumienia trudności i pracy nad zmianą,
• utrwalanie nowych sposobów funkcjonowania,
• zakończenie terapii i podsumowanie osiągniętych efektów.

• opis zgłoszenia i doświadczeń z nim związanych,
• opis zgłaszanych objawów i sytuacji, w których występują,
• informacje o rozwoju psychoseksualnym, historię życia seksualnego
• historię zdrowotną
• doświadczenia i problemy w relacjach intymnych,
• emocje, myśli i przekonania dotyczących seksualności,
• Twoje praktyki i preferencje seksualne
• styl życia i czynniki wpływające na funkcjonowanie seksualne.

• określenie natury trudności i jej przyczyn,
• wskazanie możliwych form pomocy (np. terapia indywidualna, terapia par, interwencje medyczne),
• udzielenie wstępnego wsparcia i informacji, jak radzić sobie z problemem,
• edukacja seksualna i zdrowotna

• tożsamości płciowej,
• orientacji psychoseksualnej,
• praktyk seksualnych,
• i form relacji czy związków intymnych.

• tożsamości płciowej,
• orientacji psychoseksualnej,
• praktyk seksualnych,
• i form relacji czy związków intymnych.

Jeśli jesteś osobą transpłciową lub niebinarną, oprócz wsparcia psychologicznego, możemy zapewnić także sporządzenie opinii psychologicznej na potrzeby sądu, szkoły, uczelni czy innej instytucji. Proces ten bywa nazywany “diagnozą transpłciowości”, jednak współcześnie profesjonalne organizacje seksuologiczne oraz istotna część społeczności kłir zgadza się, że model świadomej zgody i oparty o samookreślenie jest w wypadku tożsamości psychoseksualnej jak i płciowej najbardziej zasadnym. Opiniowanie odbywa się więc w modelu rekomendowanym przez m.in. grupę tranzycja.pl i w oparciu o aktualne standardy opieki WPATH, umożliwiając nieprzedłużanie tego procesu ponad konieczność potwierdzenia, że wyrażana przez daną osobę deklaracja co do swojej tożsamości jest świadoma. Przeważnie do przygotowania właściwej dokumentacji wystarcza jedno spotkanie, jednak zdaża się, że dla dostatecznego dla instytucji rozbudowania opinii wymagana jest kontynuacja wizyt czy też wsparcie procedury poprzez testy psychologiczne, co zwykle zajmuje nie więcej niż kolejne dwa spotkania.

Cena sesji diagnostycznej czy też konsultacji w sprawie opinii psychologicznej (dotyczącej np. niezgodności płciowej, dla osób transpłciowych i niebinarnych) wynosi 500 zł za pierwsze spotkanie oraz sporządzenie opinii, a w razie konieczności dalszych wizyt służących opiniowaniu cena kolejnych spotkań wynosi 200 zł.

Jeśli zmagasz się z wyzwaniami, które mogą wskazywać na ADHD lub/i spektrum autyzmu, proponujemy Ci udział w procesie, który pomoże Ci lepiej rozumieć swoje doświadczenia. Kluczowe jest dla nas, by proces ten był transparentny i odbywał się w komfortowej dla Ciebie atmosferze.
Każdą diagnozę rozpoczynamy od wywiadu wstępnego, podczas którego rozmawiamy o tym, jakich trudności doświadczasz i co skłoniło Cię do zgłoszenia się na diagnozę. Zbieramy informacje o Twoim stanie zdrowia i aktualnej sytuacji życiowej. Do pierwszego spotkania nie trzeba się w żaden sposób przygotowywać, ale jeśli przyjmujesz leki, pomocne może być zapisanie sobie ich nazw i dawek. Gdyby coś było potrzebne na kolejne spotkania (np. dokumentacja medyczna), otrzymasz o tym jasne informacje. Jeśli jesteś w trakcie lub masz za sobą leczenie psychiatryczne albo psychoterapię, rozmawiamy również o tym.
Kolejnym niezbędnym krokiem procesu diagnostycznego jest wywiad rozwojowy, w którym omawiamy różne etapy Twojego życia, również te wczesne.
Jeśli istnieją do tego podstawy i jest taka możliwość, do udziału w procesie diagnostycznym zapraszamy bliską Ci osobę. Udział osób bliskich nie jest konieczny do przeprowadzenia diagnozy, ale bywa bardzo pomocny. Decyzja o tym, czy chcesz włączyć kogoś w ten proces zawsze należy do Ciebie.
Dalsze kroki zależą od informacji zebranych w wywiadzie wstępnym i rozwojowym. Mogą to być wywiady ustrukturyzowane ukierunkowane na ADHD i/lub ASD (np. DIVA-5, DASI-2). Możemy też poprosić Cię o wypełnienie dodatkowych kwestionariuszy. Przeprowadzamy diagnostykę różnicową, czyli zastanawiamy się nad tym, jakie przyczyny mogą stać za Twoimi trudnościami, a jakie można wykluczyć. Identyfikujemy też ewentualne zaburzenia współwystępujące.
Pełna diagnoza zwykle trwa około 5 sesji (w tym jedna 100-minutowa), jednak jest to proces indywidualny i może wymagać większej liczby spotkań. Naszym celem nie jest po prostu stwierdzenie, czy Twoje doświadczenia odpowiadają kryteriom diagnostycznym ADHD i/lub ASD, lecz znalezienie jak najlepszego wyjaśnienia Twoich trudności.
Diagnoza kończy się otrzymaniem opinii psychologicznej, która zawiera opis całego procesu, wnioski i zalecenia. Jeśli są ku temu wskazania, kierujemy Cię do lekarza psychiatry w celu uzyskania rozpoznania medycznego. Proponujemy też pomoc psychologiczną dobraną do Twoich potrzeb.
Szacunkowy koszt procesu diagnozy i opiniowania to około 1500zł (5 sesji diagnostycznych, w tym jedna 100-minutowa + opinia). Jednocześnie zaznaczamy, że proces diagnozy jest zawsze indywidualny i może wymagać większej liczby spotkań.

• lepsze zrozumienie mechanizmów stojących za niepomocnymi zachowaniami żywieniowymi, m.in. kompulsywnym objadaniem się, jedzeniem pod wpływem stresu i emocji
• identyfikacja emocjonalnych i psychologicznych czynników wpływających na jedzenie,
• wsparcie w budowaniu zdrowszej relacji z jedzeniem i swoim ciałem,
• pomoc w kształtowaniu trwałych i realistycznych nawyków żywieniowych.

• masz trudność z funkcjonowaniem w grupie/ rodzinie/ związkach
• bycie w grupie osób powoduje w Tobie stres, utratę możliwości, które masz w kontakcie indywidualnym
• czujesz się gorzej w towarzystwie grupy osób, doświadczasz wtedy negatywnych uczuć
• trudno Ci wyrażać swoje emocje, zdanie czy opinie lub boisz się oceny, wykluczenia, konfliktów itp.
• tracisz swoją perspektywę podporządkowujesz się innym/ przyjmujesz rolę liderską, bierzesz odpowiedzialność za innych, zawłaszczasz całą przestrzeń, nie pozwalasz innym działać, kontrolujesz innych
• jeśli nie umiesz odnaleźć się w grupie, masz trudności ze zrozumieniem norm grupowych,
• masz nieadekwatne reakcje zależności / niezależności wobec osób w grupie co nie pozwala na podtrzymanie zdrowych relacji
• czujesz, że w relacjach grupowych przyjmujesz zawsze tę samą rolę

• zmniejszyć poczucie izolacji emocjonalnej (masz z kim dzielić swoje doświadczenia i uczyć się jak to robić)
• budować przestrzeń dla każdej osoby i wspólnoty (grupowości), udzielać pomocy poprzez wzajemne wsparcie
• dostarczać bogatych i korektywnych doświadczeń relacyjnych (tworzenie, dynamika, korekta własnych destrukcyjnych schematów, kończenie)
• ubogacenie własnych przekonań, postaw, wartości i wiedzy dzięki poznaniu perspektyw innych osób
• dać wsparcie w przeżywanej problematyce (np. lęki, depresyjność, doświadczanie przemocy – w tym dyskryminacji, problemy z samoakceptacją, dysforia, wstyd, seksualność)

to forma psychoterapii skierowana do dwóch osób pozostających w relacji (najczęściej partnerskiej), której celem jest poprawa jakości relacji, lepsze zrozumienie wzajemnych potrzeb oraz rozwiązanie trudności pojawiających się w związku.

Podczas spotkań terapeutycznych obie osoby mają możliwość opowiedzenia o swoich doświadczeniach, emocjach oraz oczekiwaniach wobec relacji. Terapeuta pomaga partnerom zrozumieć wzorce komunikacji, konflikty, napięcia oraz mechanizmy, które wpływają na ich funkcjonowanie w związku.

Psychoterapia par może dotyczyć między innymi:

• trudności w komunikacji,

• częstych konfliktów lub kryzysów w związku,

• problemów z bliskością emocjonalną lub fizyczną,

• utraty zaufania,

• różnic w potrzebach i oczekiwaniach wobec relacji,

• ważnych zmian życiowych wpływających na związek.

Celem terapii jest rozwijanie bardziej konstruktywnych sposobów komunikowania się, lepsze rozumienie siebie nawzajem oraz wypracowanie nowych sposobów radzenia sobie z trudnościami w relacji. Psychoterapia par może również pomóc partnerom w podjęciu świadomych decyzji dotyczących dalszego funkcjonowania ich związku.

to nurt psychoterapii humanistyczno-doświadczeniowej, który koncentruje się na zwiększaniu świadomości własnych emocji, potrzeb i doświadczeń oraz na rozwijaniu autentycznego kontaktu z samym sobą i z innymi ludźmi. Jej celem jest wspieranie osoby w lepszym rozumieniu siebie, swoich reakcji oraz sposobów funkcjonowania w relacjach i w codziennym życiu.
W psychoterapii Gestalt szczególną uwagę zwraca się na to, co dzieje się „tu i teraz” — na aktualne przeżycia, emocje, myśli oraz sygnały płynące z ciała. Terapeutka_a pomaga klientce_owi zauważać i nazywać te doświadczenia, aby zwiększyć świadomość własnych potrzeb oraz schematów zachowań.
Charakterystyczne dla tego podejścia jest:

• skupienie na świadomości przeżyć w chwili obecnej,
• zwracanie uwagi na emocje, ciało i myśli oraz sposób kontaktu z innymi,
• traktowanie klientki_a jako osoby posiadającej zasoby do wprowadzania zmian,
• relacja terapeutyczna oparta na autentyczności i dialogu.

Celem psychoterapii Gestalt nie jest wywołanie określonych postaw czy zachowań, ale umożliwienie dokonywania przez Klientkę_a świadomych i autonomicznych wyborów, w oparciu o jej_go rzeczywiste potrzeby. Ich odkrycie jest tym, do czego zmierzać powinien proces terapeutyczny dziejący się na sesjach będących wyjątkowym rodzajem spotkania. Dlatego czynnikiem leczącym w psychoterapii Gestalt, mającym ogromne znaczenie dla zmiany w funkcjonowaniu Klientki_a, jest kontakt z terapeutką_ą – niepowtarzalna, budowana w czasie relacja, oparta na zaufaniu.
W trakcie terapii mogą być wykorzystywane różne techniki wspierające świadomość doświadczeń oraz ich korektę, np. eksperymenty terapeutyczne, praca z emocjami, dialog czy zwracanie uwagi na reakcje ciała.
Psychoterapia Gestalt pomaga osobom, które chcą lepiej rozumieć siebie, poprawić jakość relacji, radzić sobie z trudnymi emocjami oraz rozwijać większą odpowiedzialność za własne życie i podejmowane decyzje.

to podejście terapeutyczne, które łączy elementy różnych nurtów psychoterapii w celu jak najlepszego dopasowania metod pracy do potrzeb, trudności i celów klienta. Zamiast opierać się wyłącznie na jednej teorii, terapeuta korzysta z narzędzi i koncepcji pochodzących z różnych podejść psychoterapeutycznych.
W psychoterapii integracyjnej szczególną uwagę zwraca się na indywidualność osoby korzystającej z terapii. Terapeuta dobiera metody pracy w taki sposób, aby odpowiadały one zarówno problemom klienta, jak i jego stylowi funkcjonowania, możliwościom oraz zasobom.
Podejście integracyjne może wykorzystywać elementy m.in.:

• • terapii humanistycznej,
  • terapii poznawczo-behawioralnej,
  • podejścia psychodynamicznego,
  • terapii Gestalt,
  • pracy z emocjami i doświadczeniem ciała.

Celem psychoterapii integracyjnej jest wspieranie klienta w lepszym rozumieniu siebie, przepracowaniu trudnych doświadczeń oraz rozwijaniu bardziej adaptacyjnych sposobów radzenia sobie z emocjami, myślami i relacjami z innymi ludźmi.

Proces terapii odbywa się w bezpiecznej relacji terapeutycznej, która stanowi ważny element zmiany i rozwoju psychicznego.

Psychoterapia systemowa opiera się na założeniu, że człowieka można najlepiej zrozumieć w kontekście jego relacji z innymi ludźmi. To, jak postrzegamy siebie, świat i swoje trudności, kształtuje się w rodzinie, bliskich związkach, środowisku pracy oraz innych ważnych dla nas systemach.
Współczesna psychoterapia systemowa czerpie z konstruktywizmu i konstrukcjonizmu społecznego. Oznacza to, że nie zakłada istnienia jednej, właściwej interpretacji problemu. Każda_y z nas nadaje znaczenie swoim doświadczeniom na podstawie własnej historii życia, a jednocześnie nasze rozumienie rzeczywistości powstaje i rozwija się w rozmowach oraz relacjach z innymi. Dlatego w terapii ważniejsze od poszukiwania jednej „prawdy” jest wspólne odkrywanie nowych sposobów rozumienia trudności, które mogą otworzyć drogę do zmiany.

To podejście wywodzi się również z teorii systemów, zgodnie z którą zmiana zachodząca u jednej osoby wpływa na cały system relacji, którego jest częścią. Z tego powodu terapeutka_a nie szuka winnych ani prostych przyczyn problemów. Zamiast tego z ciekawością przygląda się wzajemnym oddziaływaniom, sposobom komunikacji oraz zasobom, które mogą pomóc w znalezieniu nowych rozwiązań.

Psychoterapia systemowa jest procesem opartym na współpracy. Terapeutka_a nie występuje w roli eksperta, która_y wie najlepiej, co jest właściwe dla osoby klienckiej. Wspólnie tworzą przestrzeń do rozmowy, refleksji i poszukiwania znaczeń, szanując wiedzę osoby o własnym życiu, wartościach i doświadczeniach.
Choć psychoterapia systemowa najczęściej kojarzona jest z terapią par i rodzin, z powodzeniem stosuje się ją również w pracy indywidualnej. Pomaga lepiej zrozumieć siebie w kontekście relacji z innymi, rozwijać nowe sposoby radzenia sobie z trudnościami oraz budować życie zgodne z własnymi potrzebami i wartościami.

• ruchy gałek ocznych podążające za ruchem dłoni terapeuty,
• naprzemienne bodźce dźwiękowe,
• naprzemienne stukanie lub dotyk.

• doświadczeniami traumatycznymi,
• objawami stresu pourazowego,
• silnym lękiem lub napięciem związanym z przeszłymi wydarzeniami,
• trudnymi wspomnieniami wpływającymi na obecne funkcjonowanie.

Terapia akceptacji i zaangażowania ACT (Acceptance and Commitment Therapy) to współczesne podejście terapeutyczne należące do tzw. trzeciej fali terapii behawioralnych. Skupia się przede wszystkim na pomaganiu człowiekowi w budowaniu życia, które jest ważne, wartościowe i bardziej zgodne z nim samym, nawet wtedy, gdy pojawiają się trudne emocje czy myśli.

Choć ACT zajmuje się myślami i procesami poznawczymi, nie wywodzi się bezpośrednio z terapii poznawczo-behawioralnej CBT (tzw. druga fala), ale stanowi odrębny model oparty na innych podstawach filozoficznych i teoretycznych. Jest podejściem opartym o liczne badania naukowe. Bazuje przede wszystkim na funkcjonalnym kontekstualizmie, który zakłada, że aby zrozumieć ludzkie zachowanie, nie możemy oceniać myśli czy emocji jako złych lub dobrych, ale powinniśmy patrzeć na zachowanie w kontekście sytuacji, historii, doświadczeń danej osoby i jakie skutki to zachowanie przynosi. Teoria ram relacyjnych (RFT) natomiast opisuje, w jaki sposób język i myślenie wpływają na ludzkie cierpienie oraz dlaczego umysł tak łatwo wciąga nas w zamartwianie się, ocenianie siebie, porównywanie czy walkę z własnym doświadczeniem.

ACT zakłada, że cierpienie jest naturalną częścią ludzkiego życia. Problemem bardzo często nie są same emocje czy myśli, ale nieustanna walka z nimi, kontrolowanie i unikanie ich albo podporządkowywanie im całego życia. ACT pomaga stopniowo odzyskiwać większą swobodę działania i budować życie oparte bardziej na wartościach niż na lęku, kontroli czy wewnętrznej krytyce.

W terapii ACT szczególną uwagę poświęca się:

• rozwijaniu elastyczności psychologicznej – czyli zdolności do pozostawania w kontakcie z chwilą obecną, otwierania się na własne doświadczenie i reagowania w bardziej świadomy sposób, zamiast automatycznego działania pod wpływem lęku, napięcia czy samokrytycznych myśli
  zmianie relacji z myślami – ACT pomaga zauważać myśli jako słowa, obrazy i historie tworzone przez umysł, a nie jako fakty czy rozkazy, którym zawsze trzeba się podporządkować, terapia ogranicza wpływ zamartwiania się, perfekcjonizmu i myśli opartych na wstydzie czy lęku
• ograniczaniu wpływu wewnętrznego krytyka – terapia uczy rozpoznawania momentów, w których dajemy się „złapać na haczyk” trudnym myślom i stopniowego odzyskiwania możliwości świadomego wyboru działania
• akceptacji – rozumianej jako gotowość do robienia miejsca na trudne emocje, myśli i odczucia z ciała bez ciągłej walki z nimi, tłumienia ich lub unikania. Akceptacja pomaga rozwijać bardziej elastyczny i życzliwy wobec siebie sposób reagowania na własne doświadczenia, tak aby lęk, wstyd, napięcie czy wewnętrzna krytyka nie ograniczały możliwości angażowania się w życie, jakim chcemy żyć
• budowaniu życia opartego na wartościach – wspólnie odkrywamy to, co naprawdę ważne, osobiste i znaczące, a następnie uczymy się angażować w działania zgodne z tym kierunkiem
• pracy opartej na doświadczeniu – oprócz rozmowy ACT wykorzystuje metafory, ćwiczenia doświadczeniowe, elementy uważności oraz praktyczne strategie pomocne w codziennym życiu

Celem terapii nie jest stanie się „idealną wersją siebie” ani pozbycie się wszystkich trudnych emocji. ACT pomaga rozwijać bardziej życzliwy, świadomy i elastyczny sposób odnoszenia się do własnych doświadczeń wewnętrznych, tak aby trudne myśli i uczucia nie odbierały możliwości życia, na którym naprawdę nam zależy. To proces, który wymaga czasu, ale może prowadzić do bardziej autentycznego, pełnego i świadomego życia wartego przeżycia.

• rozpoznać mechanizmy obronne (np. unikanie emocji, racjonalizowanie), dotrzeć do tłumionych uczuć – często złości, smutku, lęku,
• przeżyć je w bezpiecznym kontakcie terapeutycznym,

• jest bardziej aktywny i bezpośredni niż w wielu innych terapiach,
• często zatrzymuje unikanie tematu i kieruje uwagę na emocje,
• pomaga pacjentowi konfrontować obrony, które blokują przeżywanie uczuć.

• krótkoterminowa – terapia zwykle trwa od kilku do kilkudziesięciu sesji, a nie wiele lat
• intensywna – sesje są emocjonalnie pogłębione i skoncentrowane
• Czasem stosuje się też dłuższe sesje (np. 90–120 minut).

• depresji
• zaburzeniach lękowych
• problemach w relacjach
• zaburzeniach osobowości
• objawach psychosomatycznych
• traumach emocjonalnych

Somatic Experiencing® (SE) to psychofizjologiczna metoda leczenia symptomów traumy i łagodzenia chronicznego stresu, oparta o naturalne procesy samonaprawcze w ciele.

Podejście to, będące dziełem życia Petera Levine’a, wykorzystuje procesy fizjologiczne, w celu uwolnienia napięcia i zamrożonej energii przetrwania, zgromadzonej w układzie nerwowym. W sytuacji zagrożenia organizm uruchamia reakcję orientacji oraz reakcje obronne (najbardziej znane to: reakcja walki, ucieczki, zamarcia). Jeśli nie mogą one zostać dokończone, energia ta zostaje “zamrożona” w układzie nerwowym. Somatic Experiencing daje szansę na dokończenie tych przerwanych reakcji i na uwolnienie zgromadzonej energii z układu nerwowego.

SE stosowana jest głównie w leczeniu traumy szokowej, to znaczy następstw nagłych, jednorazowych wydarzeń zagrażających życiu osoby, takich jak: wypadki komunikacyjne, upadki, zabiegi medyczne, pożary, katastrofy naturalne, sytuacje przemocy fizycznej lub seksualnej (napad, gwałt).

Używa się jej też do leczenia traumy rozwojowej, jak również do leczenia przewlekłych zaburzeń, będących następstwami traumy, takich jak: chroniczne zmęczenie, fibromialgia, uogólniony ból, itd. SE pomaga osobom w nauce odczuć cielesnych i wykorzystywania ich czucia w celu samodzielnego uspokajania swojego układu nerwowego.

Jak wygląda sesja w tym podejściu? W czasie sesji SE klient_ i terapeut_ skupiają się przede wszystkim na doznaniach z ciała (jest to tzw. podejście bottom-up: z ciała do umysłu), ale również mogą rozmawiać na temat myśli, emocji, które pojawiają się w klien_ w trakcie sesji. Sesja oparta jest na rozmowie, czasem terapeut_ może zaproponować wykonanie dodatkowego ćwiczenia (doświadczenia).

Warte podkreślenia jest to, że Somatic Experiencing umożliwia bardzo łagodny sposób pracy ze wspomnieniami traumatycznymi, który nie wymaga od klient_ szczegółowego opowiadania o swoich trudnych wydarzeniach.

Metodą SE można pracować również w formie zdalnej, wtedy, gdy sesje stacjonarne nie są dla klient_ możliwe.